No i się zmęczyłem. Biegałem w lesie na długiej trawiastej ścieżce. 6 z 8 odcinków w kolcach Nike Wafle Racer XC – świetne buciki!, a 2 pierwsze na rozgrzewkę  w treningówkach – Lunarglidach.

Z każdym kolejnym powtórzeniem było coraz trudniej, to po prostu góry o wysokości 2350 m n.p.m. Ja mam tu problemy zwłaszcza z oddychaniem, bardzo głośno i intensywnie się wentyluję, jednak i tak nie jest to wystarczające, aby dotlenić organizm. Skutkuje to takim stanem, że po ok. 90 sekundach wysiłku sztywnieją najpierw ręce, a później nogi – masakra

tak wyglądały odcinki i średnie tętna – ostro.

Jestem jednak bardzo zadowolony. To mój najlepszy trening w tym roku. Trenuję, a noga nie strajkuje. Wszystko idzie w dobrym kierunku.

Old Mouses jest stacją pośrednią dla wszyskich wspinających się na Mount Kenya. Troszkę mnie to zaskoczyło, ale nie ma możliwości marszu bezpośrednio na najwyższy szczyt Keni bez noclegu w bazie. Przewodnik tłumaczył to dużą zmianą wysokości i odległością. W zasadzie nie da się zdobyć Mt. Kenya bez odpowiedniego sprzętu, a tylko sąsiadujący szczyt Point Lenana (prawie 5 000 m n.p.m.).

Cała długość wejścia od granicy parku na sam szczyt to ok. 30 km. My pokonaliśmy tylko 9 km. W Old Mouses pewien Duńczyk spytał nas, dlaczego nie idziecie na górę? Przecież jesteście „fit”. Poczuliśmy sie trochę jak emeryci . No cóż, dla biegacza takiego jak ja, wspinaczka na wysokie szczyty może nie tylko grozić kontuzją, ale przede wszystkim szkoleniowo nie jest wskazana. Jak za parę lat skończę profesjonalny trening, to wejdę na tą górę! albo inną o podobnej wysokości…

Już będąc na 3300 m n.p.m. chce się spać. Ja na takiej wysokości mam uczucie, że nic mi się nie chce, a najchętniej bym już wracał. To nic dziwnego, że takie wspinaczki na wyższe szczyty, trzeba dzielić na etapy. Ach ta hipoksja…

i nasza mała galeria zdjęć zrobiona aparatem Nikon D7000 – coraz bardziej go lubię!

Old mouses camp 2012 r.

Drugiego dnia naszej wyprawy do Kenii wybraliśmy się na wycieczkę marszowo-biegową w okolicach najwyższego szczytu w kraju - Mount Kenya 5199m n.p.m. Widoki niezapomniane...

20 Photos

Oczywiście nie szalałem zbytnio, bo nauczony doświadczeniami poprzednich lat i niedawną jeszcze kontuzją, wiem, że trzeba się teraz wprowadzić do biegania, że w w tak wysokich górach najlepiej skutkuje zachowawczy trening. Na intensywne bodźce będzie czas w marcu i kwietniu.

Zdecydowaną większość środków treningowych stanowiły zwykłe wybiegania i to w dosyć wolnym tempie, ale mimo tego na wysokim i nierównym tętnie, co powodują liczne podbiegi i zbiegi oraz oczywiście wysokość nad poziomem morza w granicach 2350m. Z szybszych treningów zrobiłem zabawę biegową na 300-setkach, podbiegi i pierwsze wprowadzające tempo – na zmianę 800-setki i 600-setki. Niedługo wrzucę filmik – ale się wymęczyłem, mimo, że biegałem niezbyt szybko. Tu nie ma jak oddychać…

Wiem, że to niektórych może zdenerwować, ale słońce świeci bez przerwy. Pogoda jest idealna. Nie szkoda tych zainwestowanych pieniędzy, wiedząc, że w Ojczyźnie straszne mrozy. Trzymajcie się już za 12 dni do Was dołączam.

W drodze do Iten przez 2 dni zobaczyliśmy kilka pięknych miejsc.

Prosto z Nairobi udaliśmy się do Parku Sweetwaters, gdzie podpatrzeć można dzikie zwierzęta w ich naturalnym środowisku. Spotkaliśmy między innymi kilka żyraf

Bardzo podobały mi się gazele, bo przypominają mi biegaczy długodystansowców. Choć są wolniejsze od typowych sprinterów jak gepardy, czy lwy, to nie zawsze szybkiemu gepardowi uda się od razu upolować gazelę. Kilka tych szybkich zwierzaków udało mi się sfotografować:

Gazela Thomsona (mała, bardzo zwinna)

Impala

To zdjęcie powyżej, to jedno z moich ulubionych, poniżej wprawdzie z bardzo daleka, ale jednak, udało mi się sfotografować największą gazelę Elanda

Eland (największa i najsilniejsza gazela – bardzo nieśmiała)

Za to z bardzo bliska sfotografowałem rodzinę antylop zwanych Kobami Śniadymi lub przez miejscowych Waterbuck’ami

Kob Śniady

Sweetwaters jest położony na wysokości ponad 1800 m n.p.m., dokładnie na równiku, teren jest płaski, wprost wymarzony do biegania.

i niech ktoś powie, że Afryka, to wysuszona pustynia, poniżej widać zieloną trawę, gdzie żywią się waterbucki.

Choć drogi są idealne do biegania, to nie odważyłbym się  tam trenować, bo w zaroślach czają się niebezpieczne lamparty i lwy. Niestety nie zobaczyliśmy tych drapieżników z naszego matatu, ale i tak wrażeń było mnóstwo.

Odwiedziliśmy też część parku w której znajduje się rezerwat zwierząt, które ucierpiały z rąk ludzi. Między innymi szympans, który przez długi czas więziony był w małej klatce.

W Sweetwaters mieszka też nosorożec czarny, czyli odmiana bardziej agresywna, choć oswojony dał karmić się z ręki.

i tu przedstawiciel „Wielkiej piątki” w całej okazałości

Na koniec wyprawy natknęliśmy się jeszcze na stado słoni, największe ssaki robią wielkie wrażenie. Bardzo sympatycznie wyglądały szczególnie słoniątka.

Więcej zdjęć z Parku Sweetwaters zrobionych aparatem Nikon D7000 znajduje się w galerii. Uczę się jeszcze używania tego sprzętu. Już przekonałem się, że ma duże możliwości, jednak jak do tej pory korzystam głównie z funkcji auto, bo tylko takie zdjęcia mi na razie wychodzą

Ania stoi na północy, ja na południu (wolę cieplejsze klimaty)

Jednak najbardziej podobały mi się drogi w parku – znajdują się na wysokości ponad 1800 m n.p.m., są urozmaicone, długie i dosyć płaskie – idealne!

W sobotę przebiegłem trzeci już w tym sezonie cross na trasie w Płocku. Zawsze, kiedy jestem u rodziców, w podobnym okresie treningowym, kręcę kółka na milowej pętli w Lesie Maszewskim.

Tym razem był to cross życia. Średnio biegłem poniżej 3:30 na tętnie średnim 157 ud./min. Pierwszy był powyżej 3:40 i o 10 uderzeń na minutę wyżej. W sobotę po prostu czułem w sobie moc. Jest to wspaniałe uczucie, lata treningu dają coraz lepszą dyspozycję, pewne treningi i prędkości są już dobrze dopracowane, wszystko żeby szybciej biegać podczas głównych zawodów – mam nadzieję, że tak będzie. Oby teraz zdrowie dopisywało, a jak dalej będę się podobnie czuł, to o formę na wiosnę jakoś się nie martwię.

Teraz jeszcze przez miesiąc nie robię żadnych szybkich, wymagających treningów. Raz ze względu na nogę, a dwa zwyczajnie jeszcze za wcześnie.

Cała ekipa na treningu.

to tak wyglądają polskie drogi???

Jestem mile zaskoczony jej profilem i co najciekawsze jakością asfaltu. Organizatorzy postarali sie wytyczyć trasę tak, żeby była możliwie najszybsza.

Ciągle nie wiem, gdzie pobiegnę 15 kwietnia. Czekama na informację z Rotterdamu. Nie wykluczam też Wiednia, choć po zeszłym roku mam kiepskie wspomnienia.

Do końca miesiąca trzeba podjąć decyzję. Nie spieszę się z tym, ponieważ to ważna decyzja. Nie tylko liczy się teren, ale rownież bieg w dobrym tempie, ułożony pod zamierzenia, spora grupa biegaczy na zbliżonym poziomie. Wszystkie czynniki muszą się zgrać, a przede wszystkim dobra forma, nad czym skupiam się w pierwszej kolejności.

Punkt dla Łodzi!

Błędy to przede wszystkim zbyt forsowny trening przez pochopnie obrane cele. Już wiosną chciałem atakować minimum na Igrzyska 2:10.30, zamiast rozłożyć sobie zamiary w czasie. Kiedy już trenowałem i „szło dobrze” nie było kogoś, kto z zimną głową skierowałby na właściwe tory. Do Kenii pojechałem po antybiotykach i już pięciomiesięcznym okresie treningu bez przerwy. Początkowo trenowało się rewelacyjnie. Szybko osiągnąłem wysoki poziom. W 4-tym tygodniu obozu byłem w życiowej formie. Później niestety nastąpiło jej załamanie. Doszła kontuzja, nogi jak od innego modelu i szedłem mocno w dół. W 6-tym tygodniu zgrupowania zmniejszyliśmy znacznie obciążenia, w 7 lekkie pobudzenie spowodowało, że poczułem się lepiej. Pojechałem do Venlo na półmaraton, gdzie pobiegłem poniżej 1:05, poniżej oczekiwań, ale nie było tragedii, jednak tak naprawdę oszukiwałem się, dalej eksploatując przemęczony organizm. Ostatnie 3 tygodnie po zjeździe i 3 tygodnie do maratonu to huśtawka formy i samopoczucia, walka z bólem pomocniczych Achillesa. Dopełnieniem złego był start w maratonie, w którym nie chciałem startować, jednak argumenty typu – tyle przygotowań, Kenia – może „odda”, doświadczenie itd. spowodowały, że jednak pojechałem do Wiednia. To była moja największa porażka – słaby, załamany musiałem zejść z trasy.

Po powrocie do domu odpuściłem trening do minimum, biegając najwyżej co drugi dzień po 30 km tygodniowo. Po 2 tygodniach wystartowałem w Teście Coopera. Atmosfera podbudowała mnie i postanowiłem wystartować w dwóch biegach ulicznych. Okazało się, że forma jest bardzo dobra. Wygrałem Bieg Konstytucji z nowym rekordem i bieg w Pasłęku na wymagającej trasie i z mocnymi rywalami. Później jeszcze start na bieżni i wyjazd na obóz do Szklarskiej Poręby w celu przygotowania do Igrzysk Wojskowych w Maratonie. Byłem pełen wiary, że dobrze się przygotuję, byłem rządny sukcesu, potwierdzenia swojej wartości. W szklarskiej Porębie trenowało się dobrze. Nie było za mocno, być może zbyt dużo siły od razu i znowu kontuzja – koszmar! Okazało się, że przeciążyłem kręgosłup na odcinku lędźwiowo-krzyżowym. Skończyło się na miesiącu bez biegania, później mozolnej 2-miesiącznej rehabilitacji. Do biegania wróciłem na początku sierpnia. Postanowiłem przygotować się do drugiej części sezonu – wrócić do jako takiej dyspozycji. Pojechaliśmy z Anią do Font Romeu na wakacje.

Nie było dla mnie innego ratunku, tylko lekki trening, więc góry to było najlepsze możliwe wyjście. Prawie miesięczny pobyt, mimo bardzo lekkiego treningu biegowego, a za to dużej ilości siły ogólnej i rozciągania poskutkował już na początku września połamaniem 30 minut w leśnym biegu w Kabatach. Byłem bardzo pozytywnie zaskoczony – forma z niczego była super, a plecy powiedzmy ok.
Później nieźle pobiegłem na Wojskowych Mistrzostwach Polski. Kosztowało mnie to tyle, że musiałem kilka dni zupełnie odpocząć od biegania. Dwa biegi na maksa w 2 dni, to było zbyt wiele.

Później jeszcze raz krótko „zabodźcowałem się” wysokimi górami i pobiegłem 29.43 w nierównym biegu, na trudnej trasie w Warszawie.

Było obiecująco. Postanowiłem ostatecznie wystartować w Maratonie. Wiele osób odradzało mi mój zamiar. To bieg na wariata, nie potrenowałeś, oby kontuzja się nie odnowiła… Wiedziałem jednak, że muszę zimą startować z wyższego poziomu, żeby marzyć w ogóle o minimum na Igrzyska. Start w Igrzyskach Olimpijskich to dla mnie wielka rzecz, spełnienie marzeń każdego sportowca, więc musiałem zaryzykować.

Kiedy pojechałem do Szklarskiej Poręby, a do startu zostały 3 tygodnie ogarnęło mnie uczucie wielkiego niepokoju. Wiem już jak smakuje maraton, mam do niego olbrzymi respekt, a przygotowany jestem niedostatecznie. Całe szczęście w 2 tygodnie nadrobiłem częściowo duże braki. Choć ostatni tydzień znowu był słaby, to zdążyłem na ostatnią chwilę, wszystko poskładać w całość.
We Frankfurcie byłem bardzo szczęśliwy, pobiegłem zachowawczo, na tyle na ile byłem przygotowany, wróciłem do gry. Życiówka o prawie minutę z takich przygotowań, to dla mnie wyczyn i zadowolenie z dobrze wykonanej roboty. Byłem przede wszystkim w formie, a kiedy tak jest bije się rekordy, mimo, że tak jak w moim przypadku w przegotowań do maratonu zabrakło objętości treningu, co przełożyło się na fakt, że nie wytrzymałem mięśniowo. Silnik był mocny, tylko podwozie za delikatne.

Po niespełna 2 tygodniach kolejny rekord życiowy na 10 km w Biegu Niepodległości, trochę szkoda, bo przy szybszym tempie w pierwszej części, wynik mógł być tego dnia dużo lepszy.
Za tydzień poleciałem jeszcze do Japonii na Ekiden (10 km w 30:00) – forma była, więc warto ją wykorzystać. Pobiegłem przyzwoicie, choć tym razem zacząłem zbyt mocno.

Był to rok nauki, mimo że 30-sto letni sportowiec powinien już do perfekcji opanować sztukę treningu i wyczucie własnego organizmu. Ja tego nie dokonałem, byłem zbyt zachłanny, chciałem od razu dużego postępu, zaryzykowałem, poddałem się ciężkiej – zbyt ciężkiej pracy i poległem. Wiosną przez to wszystko nie było formy, a także nadwyrężyłem układ ruchu, od czego zaczęły się kontuzje. Wszystko to jednak pozwoliło mi jeszcze lepiej poznać mój organizm, odkryć nieprzetarte szlaki, co jesienią zaowocowało powrotem do dyspozycji i można powiedzieć Happy Endem. Maraton biegam dopiero 3 lata, więc to krótko. Nie wszystko jeszcze wiem, ale po tym roku znacznie więcej. Lecąc z Frankfurtu wypisałem sobie błędy jakie zrobiłem podczas samego biegu i ostatnich dni przygotowań, wyszło ich aż 33.

Wydawałoby się, że wyniki, które uzyskałem jesienią podsumowuje sezon jako bardzo udany. Nie tylko poprawiłem rekord życiowy w Maratonie, ale też na 10 km. Jest to jednak tak naprawdę potwierdzenie dyspozycji z roku ubiegłego, kiedy to stać mnie już było na takie rezultaty. Poziom sportowy można powiedzieć, że utrzymałem, co oczywiście również może w pewnym stopniu zadowalać.

Oczywiście cieszę się z finiszu roku, jednak moje ambicje sięgają wyżej.

W 2011 r. Udoskonaliłem też swoją opiekę specjalistyczną i bazę sprzętową. Współpracuję od wiosny z Psychologiem Sportowym, Panią Katarzyną Selwant, co pomogło mi z pewnością w tym najtrudniejszym dla mnie roku(przez kontuzje). Mam też namiot tlenowy, który choć jeszcze nie do końca przetestowany, już we Frankfurcie dał mi świetną wydolność. Przedłużyłem też współpracę z Nike Poland, więc o sprzęt biegowy nie muszę się martwić oraz z Powerade, który zapewnia mi odpowiednie nawodnienie, a także ze znakomitymi specjalistami Szczepanem Figatem z Fizjoperfekt i Kubą Czają – AktywnaDieta.pl.

Chciałbym w tym miejscu podziękować wszystkim, którzy w ubiegłym roku mi pomagali. Teamowi, który dbał o mnie, kiedy tylko tego potrzebowałem, moim Partnerom, wyrozumiałej rodzinie oraz wszystkim kibicom, których wsparcie czuję zawsze, kiedy jest trudno. Dziękuję Wam!

Oby tylko w tym sezonie popełnić jak najmniej błędów. Nie dać się ponieść emocjom. Muszę trenować na tyle na ile mogę, a nie na tyle co bym chciał. Myślę, że to droga, którą muszę konsekwentnie podążać. Ile z tego wyjdzie, zobaczymy 15 kwietnia. Jeśli zdrowie wytrzyma i będę mieć trochę szczęścia, to wierzę, że powalczę o bardzo dobry wynik. Teraz to co widzę, kiedy zamykam oczy to 3:05.50, czyli tempo na kilometr, które będę trzymać. Muszę to zrobić i koniec!

Dobrze, że mamy teraz dostęp do nowoczesnej aparatury – łatwiej dzięki temu radzić sobie z kontuzjami.

Razem z zabiegiem jakby uszedł ze mnie też ciężar psychiczny, który kłębił mi się w głowie, ciągłe zadawałem sobie pytania – jak sobie z nim poradzić, co to jest, jak tu normalnie biegać? To był męczący stan.